zondag 19 oktober 2014

Correcties

Bij het licht van mijn bureaulamp lees ik de correcties die mijn agent heeft aangebracht in mijn manuscript. Kringeltjes en onderstrepingen in koel grijs potlood. Sommige pagina's hebben slechts één potloodstreepje, anderen hebben kruizen met poten die bovenin beginnen en onderin eindigen. Stiekem heb ik die correcties het liefst. Het ruimt zo lekker op.
Het bedrieglijkst zijn de kleine correcties. De zinnen waarvan één enkel woord is onderstreept, of erger nog: onderkringeld. Dat betekent: twijfelgeval. Uren kan ik staren naar zo’n zin. Meestal is het er een die er toch al niet lekker uit is gekomen. Dat wat ik in mijn hoofd had liet zich net niet vangen. Dus nam ik genoegen met een mindere oplossing. Ik kom er wel mee weg, dacht ik, het valt vast niemand op. Maar het zijn altijd díe zinnen die onderstreept terugkomen. En dan begint het denkwerk opnieuw. Ik knijp mijn ogen dicht en probeer het juiste gevoel te vinden. Ik kopieer de zin naar een leeg document, zodat er geen ontsnappen aan is, en ik nergens heen kan, alleen naar die zin, die ene zin.
Ik hou het papier tegen het licht. Het is dubbelzijdig geprint. Regelafstand anderhalf. De regels op de achterkant vullen de leemte tussen de regels op de voorkant. Ik kan tussen mijn eigen regels door lezen. Hier staat het, denk ik, turend naar het papier, hier ergens moet het staan. Maar weer kan ik het niet vinden.