Ik werd door iemand via een zijweggetje aan U2 herinnerd, en zei toen dat ik eigenlijk alleen de eerste vijf platen goed vond, met uitzondering van de schreeuwnummers en de derde plaat. Ik vergat erbij te zeggen dat de demo's en singles die vóór de eerste plaat uit 1980 uitkwamen ook iets heel charmants hebben. Vooral met beeld erbij.
(Boy/Girl stond op U2 Three, de single die vooraf ging aan het debuutalbum Boy uit 1980. De video, met daarin o.m. een dansje met een tienjarig meisje en een van Bryan Ferry afgekeken sigarettenact, werd een jaar later tijdens een concert in San Fransisco opgenomen.)
vrijdag 27 november 2009
De andere vrouw
Van mijn tante kreeg ik haar adres. De minnares van mijn opa. Alleen mijn tante had al die tijd van haar bestaan geweten. Het was de vriendin van haar moeder. Mijn grootouders hadden een caravan op de Veluwe waar de hele familie in het weekend bijeenkwam. Daar moeten ze elkaar hebben ontmoet. Op een dag zag mijn tante hem toevallig bij haar naar binnen gaan, toen hij eigenlijk ergens anders zou zijn. Ze zag ze samen voor een incheckbalie op Schiphol staan, terwijl hij in zijn eentje een weekje naar Spanje zou gaan. Dat deed hij wel vaker. Om zijn Spaans bij te spijkeren, zei hij. Mijn oma bleef thuis, die kon niet goed tegen de warmte. Niemand die het vreemd vond.
Twintig jaar lang had mijn opa een relatie met die andere vrouw. Ze scheelden bijna twintig jaar, en hij was een autoritare man. Haar zoon, die nog klein was toen zijn vader vertrok en mijn grootvader in zijn leven kwam, werd verkeersleider, net als mijn opa. Niet veel mensen werden verkeersleider, zijn eigen zonen in elk geval niet.
Hij overlaadde mijn oma met gouden armbanden en ringen met grote stenen erin. Of ze het geweten heeft? Zij bekritiseerde hem altijd zachtjes, alsof ze in zichzelf praatte, maar ze verzette zich niet. De meeste tijd zat ze in haar feauteuil voor zich uit te staren, alsof ze het al had opgegeven, haar huwelijk, zichzelf, het leven. Ze waren negen jaar verloofd geweest voordat ze trouwden, en toen duurde het nog vijf jaar voor er kinderen kwamen. Alsof hij geen beslissingen durfde te nemen.
Pas jaren na zijn dood hoor ik van mijn tante het verhaal over de andere vrouw. Ik wil haar ontmoeten, en schrijf haar een brief. Heel voorzichtig, want ik wil haar niet afschrikken. Ze schrijft terug. Mijn brief was een stem uit het verleden, schrijft ze. Maar ze schrijft ook dat ze dat verleden heeft begraven, en dat ze geen behoefte heeft het weer op te rakelen. Maar als ik dat wil, wil ze me wel ontmoeten.
We maken een afspraak. Op de ochtend van de dag waarop we hebben afgesproken gaat om half acht de telefoon. Ik schrik wakker. En hoor haar naam, haar stem. Een leuke stem. Ze klinkt open, ontwapenend, maar ook kwetsbaar. Ze doet me wat. `Je bent een schrijfster,’zegt ze. Ik moet glimlachen om het idee dat een vrouw van dik in de zeventig me heeft gegoogled. En dat niet alleen. Ze heeft de vorige dag mijn boek uit de bieb gehaald, zegt ze. Ik wil vragen: welk boek, maar ze praat verder: ze heeft de hele nacht doorgelezen, het raakte haar zo, zegt ze. Alle verhalen gingen over familie, en dan was daar dat ene verhaal...
Ik weet nu over welk boek ze het heeft. Dat ze uitgerekend van al mijn boeken de verhalenbundel heeft gekozen waarin ze zelf voorkomt, zijdelings weliswaar, en maar in één zin, maar toch. Ik zeg dat ik wil dat ze weet dat ik haar gedrag nooit heb veroordeeld. Het klinkt stom, maar het is waar, hoe veel - hoe ontzettend veel - ik ook van mijn oma hield. Ik denk, maar dat durf ik niet tegen haar zeggen, namelijk dat zij mijn opa's grote liefde was.
Ze zegt dat ze het niet weet, van onze afspraak. Ze zegt dat ze sowieso niks weet nu, dat ze de hele nacht niet heeft geslapen, dat er teveel door haar hoofd gaat, dat ze moet nadenken, bijkomen, tot zichzelf komen. Ze denkt dat ze het liever niet doet, niet nu in elk geval. `Dat is goed,’zeg ik, `ik begrijp het.’ En ik stel voor het een dag uit te stellen, of een week, wat zij wil, maar ik voel haar tussen mijn vingers door glippen.
`Misschien over een poosje,’ zegt ze, `ik mail je wel.’
Dat was drie jaar geleden. Ze heeft nooit meer gemaild.
Twintig jaar lang had mijn opa een relatie met die andere vrouw. Ze scheelden bijna twintig jaar, en hij was een autoritare man. Haar zoon, die nog klein was toen zijn vader vertrok en mijn grootvader in zijn leven kwam, werd verkeersleider, net als mijn opa. Niet veel mensen werden verkeersleider, zijn eigen zonen in elk geval niet.
Hij overlaadde mijn oma met gouden armbanden en ringen met grote stenen erin. Of ze het geweten heeft? Zij bekritiseerde hem altijd zachtjes, alsof ze in zichzelf praatte, maar ze verzette zich niet. De meeste tijd zat ze in haar feauteuil voor zich uit te staren, alsof ze het al had opgegeven, haar huwelijk, zichzelf, het leven. Ze waren negen jaar verloofd geweest voordat ze trouwden, en toen duurde het nog vijf jaar voor er kinderen kwamen. Alsof hij geen beslissingen durfde te nemen.
Pas jaren na zijn dood hoor ik van mijn tante het verhaal over de andere vrouw. Ik wil haar ontmoeten, en schrijf haar een brief. Heel voorzichtig, want ik wil haar niet afschrikken. Ze schrijft terug. Mijn brief was een stem uit het verleden, schrijft ze. Maar ze schrijft ook dat ze dat verleden heeft begraven, en dat ze geen behoefte heeft het weer op te rakelen. Maar als ik dat wil, wil ze me wel ontmoeten.
We maken een afspraak. Op de ochtend van de dag waarop we hebben afgesproken gaat om half acht de telefoon. Ik schrik wakker. En hoor haar naam, haar stem. Een leuke stem. Ze klinkt open, ontwapenend, maar ook kwetsbaar. Ze doet me wat. `Je bent een schrijfster,’zegt ze. Ik moet glimlachen om het idee dat een vrouw van dik in de zeventig me heeft gegoogled. En dat niet alleen. Ze heeft de vorige dag mijn boek uit de bieb gehaald, zegt ze. Ik wil vragen: welk boek, maar ze praat verder: ze heeft de hele nacht doorgelezen, het raakte haar zo, zegt ze. Alle verhalen gingen over familie, en dan was daar dat ene verhaal...
Ik weet nu over welk boek ze het heeft. Dat ze uitgerekend van al mijn boeken de verhalenbundel heeft gekozen waarin ze zelf voorkomt, zijdelings weliswaar, en maar in één zin, maar toch. Ik zeg dat ik wil dat ze weet dat ik haar gedrag nooit heb veroordeeld. Het klinkt stom, maar het is waar, hoe veel - hoe ontzettend veel - ik ook van mijn oma hield. Ik denk, maar dat durf ik niet tegen haar zeggen, namelijk dat zij mijn opa's grote liefde was.
Ze zegt dat ze het niet weet, van onze afspraak. Ze zegt dat ze sowieso niks weet nu, dat ze de hele nacht niet heeft geslapen, dat er teveel door haar hoofd gaat, dat ze moet nadenken, bijkomen, tot zichzelf komen. Ze denkt dat ze het liever niet doet, niet nu in elk geval. `Dat is goed,’zeg ik, `ik begrijp het.’ En ik stel voor het een dag uit te stellen, of een week, wat zij wil, maar ik voel haar tussen mijn vingers door glippen.
`Misschien over een poosje,’ zegt ze, `ik mail je wel.’
Dat was drie jaar geleden. Ze heeft nooit meer gemaild.
dinsdag 24 november 2009
Downloadmania
7 redenen om tv-series te downloaden
1. Mad Men. Omdat Nederland omroepland alleen de eerste serie aankocht en die vervolgens uitzond op het onmogelijke tijdstip van elf uur ’s avonds. Op maandagavond. En dat terwijl iedereen het er wel over eens is dat Mad Men een van de mooiste series is van de afgelopen tijd. Alhoewel... Ik ken vrouwen die Mad Men niet willen zien vanwege het seksisme. Die vrouwen vergissen zich. Niet dat er geen verpletterend seksistische wereld wordt neergezet in de serie – kijk drie afleveringen achter elkaar en je dankt god op je blote knietjes dat je nu en niet toen bent geboren – maar omdat de serie als geen ander het claustrofobische van die tijd voelbaar weet te maken. En de vormgeving is natuurlijk fab.
2. The Wire. Omdat geen enkele omroep in Nederland deze politieserie wilde aankopen. Politieserie, ja. Nooit gedacht dat ik daar nog eens voor zou vallen. The Wire is dan ook geen gewone politieserie. De good guys zijn niet altijd good guys en de bad guys niet altijd bad. Het zijn echte mensen, met echte mensenproblemen die echte mensengesprekken voeren - als je tenminste de Nederlandse ondertitels meedownload, anders zijn de gesprekken nauwelijks te volgen. Sinds juni van dit jaar is de serie, die al uit 2002 stamt, in Nederland en België te volgen via 13th street. Via wat? Dat bedoel ik.
3. In Treatment. Omdat het format zo simpel is en de uitwerking zo briljant. Een psychotherapeut ontvangt zijn cliënten, in elke aflevering één. Je kunt natuurlijk ook de DVD kopen, dan heb je er ondertitels bij. Dat kost je 58 euro. Ja, acht-en-vijf-tig.
4. Breaking Bad. Omdat deze serie, over een brave scheikundeleraar die een draai aan zijn leven geeft door een meth-lab te beginnen, zich het best laat omschrijven als een Coen Brothers-film opgedeeld in 33 afleveringen. Maar natuurlijk niet op tv in Nederland en België. Bekijk de promo en beweer dan maar eens dat je níet om bent.
5. Six Feet under. Omdat dit gewoon een van de mooiste series is die ooit is gemaakt, maar de NPS (?) die hem had aangekocht, kwakte hem consequent op maandagavond om tien over half 12 op de buis (zie Mad Men) en zond zover ik weet het slotseizoen niet eens uit. Ik bedoel , het slotseizoen! Met afleveringen als deze!
6. House. Omdat - godbetert – SBS de serie voor Nederland heeft aangekocht, maar de neiging heeft midden in een seizoen, zonder enige waarschuwing vooraf, te stoppen met uitzenden en de kijker alleen nog maar herhalingen voor te schotelen, om vervolgens – opnieuw totaal onaangekondigd – weer nieuwe afleveringen in te zetten, maar dan niet op de vaste uitzendtijdstip, maar op een heel andere dag, op een heel ander tijdstip.Vaste kijkers ontmoedigen, noemen wij dat. In Amerika doen ze dat beter, gemiste afleveringen kunnen tot acht dagen na uitzending worden teruggekeken via `Fox on demand’. Ook door ons.
7. Dexter. Omdat de Vpro elke avond een aflevering uitzendt. Gewoon, op NL 3. Om 23:00. En omdat de afleveringen daarna een week lang via de site terug te kijken zijn. Handig, alleen heb je niet elke avond om elf uur nog fut om tv te kijken. Soms slaap je al half en of ben je niet thuis. Soms vergeet je het omdat je met wat anders bezig bent, en is het opeens kwart over elf. Bovendien staat het je eigenlijk ook een beetje tegen om elke dag op een door anderen bepaald tijdstip, en geen minuut later, naar je favoriete serie te moeten kijken. Je bepaalt zelf wel wanneer je kijkt, en hoeveel afleveringen achter elkaar, want op sommige dagen heb je helemaal geen zin in seriemoordenaars, en op andere dagen wil je het liefst drie afleveringen achter elkaar zien. En voor je het weet loop je meer dan zeven dagen achter, en heb je een probleem, want de Vpro heeft die afleveringen inmiddels van de site gehaald. In dat geval, maar ook in alle andere gevallen haal je de afleveringen gewoon binnen met torrents.
UPDATE 27-11: Eh ja, hier haal ik dus alles vandaan. Maar niet lang meer blijkbaar.
1. Mad Men. Omdat Nederland omroepland alleen de eerste serie aankocht en die vervolgens uitzond op het onmogelijke tijdstip van elf uur ’s avonds. Op maandagavond. En dat terwijl iedereen het er wel over eens is dat Mad Men een van de mooiste series is van de afgelopen tijd. Alhoewel... Ik ken vrouwen die Mad Men niet willen zien vanwege het seksisme. Die vrouwen vergissen zich. Niet dat er geen verpletterend seksistische wereld wordt neergezet in de serie – kijk drie afleveringen achter elkaar en je dankt god op je blote knietjes dat je nu en niet toen bent geboren – maar omdat de serie als geen ander het claustrofobische van die tijd voelbaar weet te maken. En de vormgeving is natuurlijk fab.
2. The Wire. Omdat geen enkele omroep in Nederland deze politieserie wilde aankopen. Politieserie, ja. Nooit gedacht dat ik daar nog eens voor zou vallen. The Wire is dan ook geen gewone politieserie. De good guys zijn niet altijd good guys en de bad guys niet altijd bad. Het zijn echte mensen, met echte mensenproblemen die echte mensengesprekken voeren - als je tenminste de Nederlandse ondertitels meedownload, anders zijn de gesprekken nauwelijks te volgen. Sinds juni van dit jaar is de serie, die al uit 2002 stamt, in Nederland en België te volgen via 13th street. Via wat? Dat bedoel ik.
3. In Treatment. Omdat het format zo simpel is en de uitwerking zo briljant. Een psychotherapeut ontvangt zijn cliënten, in elke aflevering één. Je kunt natuurlijk ook de DVD kopen, dan heb je er ondertitels bij. Dat kost je 58 euro. Ja, acht-en-vijf-tig.
4. Breaking Bad. Omdat deze serie, over een brave scheikundeleraar die een draai aan zijn leven geeft door een meth-lab te beginnen, zich het best laat omschrijven als een Coen Brothers-film opgedeeld in 33 afleveringen. Maar natuurlijk niet op tv in Nederland en België. Bekijk de promo en beweer dan maar eens dat je níet om bent.
5. Six Feet under. Omdat dit gewoon een van de mooiste series is die ooit is gemaakt, maar de NPS (?) die hem had aangekocht, kwakte hem consequent op maandagavond om tien over half 12 op de buis (zie Mad Men) en zond zover ik weet het slotseizoen niet eens uit. Ik bedoel , het slotseizoen! Met afleveringen als deze!
6. House. Omdat - godbetert – SBS de serie voor Nederland heeft aangekocht, maar de neiging heeft midden in een seizoen, zonder enige waarschuwing vooraf, te stoppen met uitzenden en de kijker alleen nog maar herhalingen voor te schotelen, om vervolgens – opnieuw totaal onaangekondigd – weer nieuwe afleveringen in te zetten, maar dan niet op de vaste uitzendtijdstip, maar op een heel andere dag, op een heel ander tijdstip.Vaste kijkers ontmoedigen, noemen wij dat. In Amerika doen ze dat beter, gemiste afleveringen kunnen tot acht dagen na uitzending worden teruggekeken via `Fox on demand’. Ook door ons.
7. Dexter. Omdat de Vpro elke avond een aflevering uitzendt. Gewoon, op NL 3. Om 23:00. En omdat de afleveringen daarna een week lang via de site terug te kijken zijn. Handig, alleen heb je niet elke avond om elf uur nog fut om tv te kijken. Soms slaap je al half en of ben je niet thuis. Soms vergeet je het omdat je met wat anders bezig bent, en is het opeens kwart over elf. Bovendien staat het je eigenlijk ook een beetje tegen om elke dag op een door anderen bepaald tijdstip, en geen minuut later, naar je favoriete serie te moeten kijken. Je bepaalt zelf wel wanneer je kijkt, en hoeveel afleveringen achter elkaar, want op sommige dagen heb je helemaal geen zin in seriemoordenaars, en op andere dagen wil je het liefst drie afleveringen achter elkaar zien. En voor je het weet loop je meer dan zeven dagen achter, en heb je een probleem, want de Vpro heeft die afleveringen inmiddels van de site gehaald. In dat geval, maar ook in alle andere gevallen haal je de afleveringen gewoon binnen met torrents.
UPDATE 27-11: Eh ja, hier haal ik dus alles vandaan. Maar niet lang meer blijkbaar.
woensdag 18 november 2009
Uitspraak
Na Loetsjeber, Sylvia Pleth, Jay Mek-KIN-rie en Dokter Utker is het nu tijd voor Nabókov.
UPDATE: Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat het Jay Mekkun-urny is.
UPDATE: Ik heb uit betrouwbare bron vernomen dat het Jay Mekkun-urny is.
zondag 15 november 2009
Verband
Het kwam door Sinterklaas. Ik werd vroeg wakker, het was nog stil in de stad en ik besloot een wandeling te gaan maken. Het was grauw en grijs, maar een verlangen naar stille grachten dreef me toch naar buiten. Ik woon in de binnenstad, het enige moment waarop het hier rustig is is zondagochtend.
Ik liep een gracht af, en vond dat er opvallend veel mensen op de been waren. Toen ik bij de Vijzelstraat aankwam stuitte ik op een barricade. Hekken van de Munt tot aan Weteringschans, en overal politie. Was er weer iets met de Noord-zuidlijn? Was er een demonstratie? Een marathon, bloemencorso, Gaypride?
Nee, het was Sinterklaas.
De goedheiligman had de binnenstad door middel van hekken in tweeën gedeeld. Ik bevond me aan de ene kant van de hekken, en ik wilde naar de andere kant, maar ik vreesde dat ik dan op de terugweg in de problemen zou gaan komen, dat de hekken tegen die tijd zouden worden omzoomd door hysterische ouders en kinderen. (Door hysterische ouders. En door kinderen.)
Dus veranderde ik mijn route. Ik kwam op het Leidseplein terecht. Hier waren de barricades twee hekken dik. Er stond al een handjevol ouders dat verzekerd wilde zijn van de beste plek. Er was nergens een kind te bekennen. Het begon te motregenen. Ik liep verder, de Marnixstraat in – het was geen topwandeling - en kwam langs het hotel waar ik een paar jaar geleden noodgedwongen een nacht had doorgebracht. Maar daarover later meer.
Het begon harder te regenen. Ik liep langs mijn oude huis, dat ook een rol speelde die nacht die ik noodgedwongen in een hotel had doorgebracht. Maar zoals gezegd, daarover later meer. Of niet. Dat valt nog maar te bezien.
Ik maakte een rondje en kwam weer op het Leidseplein terecht – het was echt een flutwandeling. Ik stak mijn paraplu op. Er liepen een paar mensen langs die het hadden over de sint. Het waren Belgen. Kennen zij de sint dan ook, dacht ik, en ik vroeg me af hoe laat hij aan zou komen, en of het dan droog zou zijn. Ik dacht: wat een stom idee eigenlijk, om Sinterklaas altijd eind november te laten komen, als het koud en nat is. Ik moest opeens denken aan de hammam in Marokko, waar ik dit voorjaar was. Ik ging in Amsterdam wel eens naar de hammam, een badhuis met bont betegelde ruimten waar kwebbelende Marokkaanse vrouwen je vertelden waar de olijfzeep stond en hoe je moest scrubben en waarom het belangrijk was dat je dikker werd, want ze vonden je altijd te dun. Eén keer was er een Turkse vrouw die mijn hand las en zei dat ik beroemd zou worden na mijn veertigste. Maar ik zou geen kinderen krijgen.
De hammam in Ouarzazate leek in niks op deze hammam. Hij bestond uit twee bedompte betonnen ruimtes. Het enige licht viel door een gat in het dak naar binnen. De vloer was glibberig van de olijfzeep en elke centimenter muur werd bezet door apatisch kijkende vrouwen. Niemand lachte, niemand schoot ons te hulp toen we niet wisten waar we een emmer vandaan moesten halen. Ze keken elkaar maar naar ons, met grote nietszeggende ogen. We waren van plan geweest de hele middag te blijven, maar na een kwartiertje stonden we alweer buiten.
Ik weet niet waarom, maar daar moest ik aan denken op dat regenachtige Leidseplein, waar een handjevol volwassenen achter dranghekken op de sint stond te wachten. Er is geen verband. Tenminste, dat geloof ik niet. Soms is er gewoon geen verband tussen dingen.
Ik liep een gracht af, en vond dat er opvallend veel mensen op de been waren. Toen ik bij de Vijzelstraat aankwam stuitte ik op een barricade. Hekken van de Munt tot aan Weteringschans, en overal politie. Was er weer iets met de Noord-zuidlijn? Was er een demonstratie? Een marathon, bloemencorso, Gaypride?
Nee, het was Sinterklaas.
De goedheiligman had de binnenstad door middel van hekken in tweeën gedeeld. Ik bevond me aan de ene kant van de hekken, en ik wilde naar de andere kant, maar ik vreesde dat ik dan op de terugweg in de problemen zou gaan komen, dat de hekken tegen die tijd zouden worden omzoomd door hysterische ouders en kinderen. (Door hysterische ouders. En door kinderen.)
Dus veranderde ik mijn route. Ik kwam op het Leidseplein terecht. Hier waren de barricades twee hekken dik. Er stond al een handjevol ouders dat verzekerd wilde zijn van de beste plek. Er was nergens een kind te bekennen. Het begon te motregenen. Ik liep verder, de Marnixstraat in – het was geen topwandeling - en kwam langs het hotel waar ik een paar jaar geleden noodgedwongen een nacht had doorgebracht. Maar daarover later meer.
Het begon harder te regenen. Ik liep langs mijn oude huis, dat ook een rol speelde die nacht die ik noodgedwongen in een hotel had doorgebracht. Maar zoals gezegd, daarover later meer. Of niet. Dat valt nog maar te bezien.
Ik maakte een rondje en kwam weer op het Leidseplein terecht – het was echt een flutwandeling. Ik stak mijn paraplu op. Er liepen een paar mensen langs die het hadden over de sint. Het waren Belgen. Kennen zij de sint dan ook, dacht ik, en ik vroeg me af hoe laat hij aan zou komen, en of het dan droog zou zijn. Ik dacht: wat een stom idee eigenlijk, om Sinterklaas altijd eind november te laten komen, als het koud en nat is. Ik moest opeens denken aan de hammam in Marokko, waar ik dit voorjaar was. Ik ging in Amsterdam wel eens naar de hammam, een badhuis met bont betegelde ruimten waar kwebbelende Marokkaanse vrouwen je vertelden waar de olijfzeep stond en hoe je moest scrubben en waarom het belangrijk was dat je dikker werd, want ze vonden je altijd te dun. Eén keer was er een Turkse vrouw die mijn hand las en zei dat ik beroemd zou worden na mijn veertigste. Maar ik zou geen kinderen krijgen.
De hammam in Ouarzazate leek in niks op deze hammam. Hij bestond uit twee bedompte betonnen ruimtes. Het enige licht viel door een gat in het dak naar binnen. De vloer was glibberig van de olijfzeep en elke centimenter muur werd bezet door apatisch kijkende vrouwen. Niemand lachte, niemand schoot ons te hulp toen we niet wisten waar we een emmer vandaan moesten halen. Ze keken elkaar maar naar ons, met grote nietszeggende ogen. We waren van plan geweest de hele middag te blijven, maar na een kwartiertje stonden we alweer buiten.
Ik weet niet waarom, maar daar moest ik aan denken op dat regenachtige Leidseplein, waar een handjevol volwassenen achter dranghekken op de sint stond te wachten. Er is geen verband. Tenminste, dat geloof ik niet. Soms is er gewoon geen verband tussen dingen.
Identiteitscrisis
Jaarboek jezelf op http://www.yearbookyourself.com/
dinsdag 10 november 2009
Woord
Ik heb een midlifecrisis. Mensen beginnen te lachen als ik dit zeg. Een midlifecrisis is iets voor middelbare mannen met een gezin en werk dat ze `de zaak’ noemen, mannen die er op hun veertigste of vijftigste opeens achterkomen dat ze dromen hadden die nooit in vervulling zijn gegaan. Ik ben niet zo’n man, ik heb nooit iets laten liggen, droomtechnisch gesproken. Ik werk niet op de zaak, en het geld dat ik verdien gaat ook niet op aan een hypotheek en kleren voor de kinderen. Ik leef zo ongeveer het leven dat die middelbare man zou willen leven (behalve dan dat ik geen cowboylaarzen heb en geen motor rijd). Maar ik wil dat leven niet meer, ik wil rust en regelmaat, zin en zekerheid. Ik wil een burgerlijk leven. Geen kinderen, geen huis in Almere en ook geen vakanties in Alanya. Geen hypotheek, geen auto, geen wintersport en geen dertiende maand – dat bedoel ik niet. Ik wil dat andere dat de mensen die dat hebben hebben. Ik wil de manier waarop ze zich door het leven bewegen, het gemak waarmee dat gepaard lijkt te gaan. Ze lijken door het leven te glijden.
Ik ben nog nooit door het leven gegleden, ik vind het leven een soort dikke, kleverige pasta. Het plakt aan je armen en benen, het belemmert je om vooruit te komen, en als je iets ziet dat je mooi vindt, iets dat je wilt hebben, kost het je uren voordat je er bent. Ondertussen zie ik mensen om me heen er soepel doorheen bewegen. Hoe doen jullie dat, wil ik ze dan vragen, hoe komen jullie vooruit, waarom worden jullie niet moe?
In het boek Hideous Kinky van Esther Freud, en ook in de film, waarin een moeder haar twee dochtertjes meesleept naar een hippiecommune in Marokko, zit een scène waarin het ene zusje aan het andere vraagt wat die later wil worden. Het zusje haalt haar schouders op en zegt: `Normaal, denk ik.’
Dat snap ik. Als kind wilde ik het normale gezinsleven dat andere kinderen thuis hadden, ik wilde doorsnee puberproblemen, een gezonde hekel aan school en soms een fikse ruzie met je ouders. Maar zo zat mijn leven niet in elkaar. Ik interviewde ooit Frits Barend, die als kind grote armoede had gekend. `Ik heb nooit gerebelleerd als puber,’ zei hij, `ik had het veel te druk met overleven.’ Ook dit herken ik, hoewel de armoede bij ons thuis van een ander niveau was, en ik nooit honger heb geleden.
Mensen als ik zul je niet snel zien bungeejumpen, of diepzeeduiken, LSD zien gebruiken of zien worstelen met alligators, wij hebben geen behoefte om onze grenzen te verkennen, we blijven liever in het midden. Als we dat midden kunnen vinden tenminste.
De zoektocht naar het midden, het oog van de orkaan, daar waar het stil is.
Midlifecrisis is geen goed woord.
Midlifecrisis is geen goed woord.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
