woensdag 8 mei 2013

Gelderland

Op Marktplaats stuit ik op twee stoeltjes, een tafel en een bed, slordig opgesteld op een tafelblad met kringen.
Mijn eerste reactie is: wat doen die daar? Ik was ze kwijt, een tijdje al. Ze stonden in het barbiehuis waar ik rond mijn twaalfde afstand van deed, omdat niemand in mijn klas nog met barbies speelde (en je wilt niet afwijken, je wilt niet opvallen). Vier plastic barbiemeubeltjes in jaren-zeventigkleuren.
Gelderland, daar bevinden ze zich nu.
Opeens zie ik voor me hoe al mijn oude speelgoed op een zolder in Gelderland ligt. Of in een schuur in Groningen, waar het wordt bewaard door een vrouwtje dat van tijd tot tijd een advertentie zet op Marktplaats, en briefjes ophangt bij supermarkten door het hele land, in de hoop dat ik eens op zoek zal gaan. Ze is geduldig, dat vrouwtje, ze heeft ruimte zat in die schuur van haar. Eens per jaar haalt ze alles naar buiten om het af te stoffen. De barbies met de benen die niet kunnen buigen, de pop die ik Marlief had gedoopt, de grobbebollen die mijn oma had genaaid.
Niet alleen mijn speelgoed ligt er, ook mijn schoolschriften, mijn vol geplakte Lois-agenda, het gedroogde zeepaardje en de figuurtjes uit de verrassingseieren die ik lusteloos in elkaar zette en vervolgens ergens liet slingeren.
Waar zijn ze anders gebleven? Ze kunnen toch niet zomaar zijn verdwenen?
Ik mail het vrouwtje. Het blijkt een mannetje te zijn. Voor vijf euro mag ik de meubeltjes hebben. Ik moet ze wel op komen halen, want opsturen is hem teveel werk. Het postagentschap zit in een ander dorp, hij moet er met de auto heen. Ik zeg dat ik de benzine wel wil vergoeden, en de moeite, ook de moeite. Ik zeg dat ik de meubeltjes echt heel graag wil hebben.
Ik hoor niks meer terug. Misschien had ik de verkeerde te pakken. Of hij.