tag:blogger.com,1999:blog-73203481142081605612012-02-03T11:28:14.287+01:00Marieke GroenMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comBlogger2361100tag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-91349420551254521682012-02-03T11:28:00.000+01:002012-02-03T11:28:14.295+01:00VierkantIn een van mijn vroegste herinneringen ga ik samen met mijn vader op bezoek bij zijn oom en tante. Als we in de lift van hun flat staan gebeurt er iets dat enorme indruk op me maakt, iets met mensen, een melkfles en bloed. Meer weet ik er niet meer van, of misschien heb ik het nooit geweten. Ik herinner me dat we daarna uit de lift stapten en ik de galerij voor me zag liggen als een geometrische Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-33567580577588423672012-02-01T11:45:00.000+01:002012-02-01T11:45:12.753+01:00GeheugenHet geheugen is een wonderlijk ding, denk ik als ik na tweeënhalve dag migraine weer over straat loop. Zodra pijn is weggetrokken ben je hem vergeten.
Het schijnt dat mensen geen geheugen hebben voor pijn. Hadden ze dat wel dan zouden ze trauma’s ontwikkelen. Dat vind ik mooi bedacht van het lichaam.
Voor psychische pijn daarentegen heb je dan weer wel een geheugen, terwijl die pijn veel Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-53606303562440414422012-01-29T11:51:00.000+01:002012-01-29T11:51:42.118+01:00PMSIk verwacht al dagen migraine. Meestal is dit het moment dat ik voorzichtigheid in acht ga nemen, alcohol laat staan, op tijd naar bed ga, kou en hitte vermijd, minder achter de computer kruip. En met al die dingen hou ik nu ook rekening, behalve dat van de computer, want ik kan niet stoppen met werken. Ik werk als een bezetene, al dagen, al weken. Als ik stop ben ik het kwijt, denk ik steeds, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-30087134244331299302012-01-25T16:13:00.001+01:002012-01-25T16:13:59.465+01:00SlipjeIris durfde alles. Ze durfde lippenstiften te pikken bij de Hema, brutale dingen te zeggen tegen leraren en ze deed dingen met jongens in de bosjes waarvan ik het bestaan niet eens vermoedde. Ik durfde niks, maar verkeerde graag in haar gezelschap. Als haar ouders niet thuis waren belden we mensen uit de telefoongids. Mensen die Slettenhaar heetten of Pijper. Die vroegen erom, volgens Iris. Ik Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-34567706565724640502012-01-23T12:18:00.000+01:002012-01-23T12:18:19.249+01:00TikkenIk hou enorm van typen - of tikken, dat vind ik eigenlijk een beter woord. Mijn vingers op het toetsenbord, afzonderlijk van elkaar bewegend, ik vind het een fantastisch gevoel. Een geruststellend gevoel ook, op een bepaalde manier. Dat als ik iets in taal wil verpakken alleen mijn vingers maar hoef te bewegen.
Als ik mijn toetsenbord schoonmaak of gewoon verschuif, leg ik altijd mijn vingers Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-50324038605385082172012-01-20T12:06:00.001+01:002012-01-20T12:07:01.862+01:00Knol‘Wat is dit ook alweer?’ Het kassameisje houdt de knol omhoog die ik net op de band heb gelegd.
‘Ah, venkel,’ zeg ik.
Het meisje pakt haar lijst erbij. Ze trekt een denkrimpel in haar voorhoofd.
‘Met een V,’ zeg ik.
‘Jaha, dat weet ik.’ Haar vinger glijdt langs de productnamen op de lijst. Dan pakt ze haar telefoon op en belt. ‘Wat is hiervan de code?’ Ze houdt de venkel in de lucht.
Bij de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-80392918486688963472012-01-18T21:00:00.000+01:002012-01-18T21:00:08.536+01:00VouwfietsAls kind had ik een Gazelle vouwfiets, een rode vouwfiets met een mandje voorop. Ik geloof dat ik hem van mijn grootouders had gekregen, want mijn ouders kochten nooit merkartikelen. Wij waren een gezin van B-merken. We droegen merkloze spijkerbroeken en gympen met twee strepen in plaats van drie. We dronken koffie en cola van een huismerk, en op zondagmorgen smeerden we nep-roomboter op ons Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-52087075395825202762012-01-16T19:08:00.000+01:002012-01-16T19:11:20.304+01:00RauwEr wordt op dit moment veel gescheiden in mijn omgeving, en dat gaat niet geruisloos. Scheiden is een soort omgekeerd verliefd worden, opeens kunnen de partners het alleen nog maar over elkaar hebben. Jarenlang hebben ze langs elkaar heen geleefd, nauwelijks nog interesse in elkaar getoond, maar tijdens de scheiding zijn ze op slag weer geobsedeerd door elkaar. Hevige gevoelens maken ze bij Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-36288176530907325422012-01-14T13:34:00.000+01:002012-01-14T13:34:18.197+01:00SMSGisteravond ging ik naar de bioscoop. Niet naar het filmhuis waar ik altijd heen ga, en ook niet naar het chique theater met de dikke tapijten, maar naar City, de bioscoop op het Leidseplein waar ik altijd met een grote boog omheen liep. De laatste keer dat ik er was werd de voorstelling verstoord door een groep kutjochies. Het is lang geleden, ik weet de details niet meer, ik herinner me alleen Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-2992221730059461832012-01-10T15:48:00.002+01:002012-01-10T15:54:21.107+01:00ZeepaardjeIk liep op straat met een vriend. Het had geregend en de straatstenen waren nat. Ik keek naar de witte kringeltjes en dingetjes in de stoepranden, die nu extra goed zichtbaar waren, en dacht aan wat ik altijd tegen mensen zeg in dit geval: weet je wat dat zijn?
‘Neuh,’ zeggen ze dan meestal, of: ‘Kauwgum?’
En dan kan ik los, want ik weet wél wat het zijn en ik ben erg verheugd over die kennis, ikMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-19335311862242445772012-01-08T10:53:00.000+01:002012-01-08T11:00:06.245+01:00KameleonIk las de afgelopen dagen de biografie van Annie M.G. Schmidt die, zo bleek, haar rol bij het verzet altijd schromelijk had overdreven, sterker nog, ze heeft er vierkant over gelogen. Verhalen over werk voor verzetskrantjes: allemaal verzonnen. Anekdotes over het stelen van broodbonnen: niet waar.
Vandaag bestaat het ANC 100 jaar. Als ik later de balans zal opmaken, wellicht mijn verhaal zal Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-89097966803633145042012-01-05T11:28:00.000+01:002012-01-05T11:28:51.108+01:00EilandWe hadden al het hele weekend ruzie. Op het strand, in de zeehondencrèche, in de hotelkamer, in het juttersmuseum. Ruzie om alles, ruzie om niks. Soms ging het even liggen, maar dan was er niet veel nodig om het weer aan te wakkeren. Op zondagmiddag stapten we in de auto en volgden de weg, zonder te weten waar hij heen liep. Het kon ons niet meer schelen. Toen de weg doodliep bleven we simpelweg Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-66749137172346757022012-01-03T12:43:00.000+01:002012-01-03T13:16:10.756+01:00InvloedOp de eerste werkdag van het nieuwe jaar werd er niet veel gewerkt. Het voornemen was er wel, maar er was te veel afleiding, de feestjes zaten nog in mijn lijf, ik was er te lang uit etc. Na een uur door mijn document te hebben gescrolled, een paar komma’s te hebben verplaatst en een typfout te hebben verbeterd, gaf ik het op en besloot een boek te gaan lezen. Het werd Anna, de biografie van Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-3834662141412681692012-01-01T12:30:00.000+01:002012-01-01T12:30:59.383+01:00WensEen jaar geleden:
In de auto naar de plek waar we oud en nieuw zouden doorbrengen vertelden we elkaar wat onze wensen waren voor het nieuwe jaar. We hadden serieuze wensen, dingen waarnaar we vurig verlangden, en die we hoopten in het komende jaar te kunnen krijgen. Alleen degene achter het stuur had zijn wens nog niet kenbaar gemaakt. ‘Wat wens jij voor het komende jaar?’ vroegen we hem.
‘Seks,Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-90176795477446378252011-12-31T13:41:00.000+01:002011-12-31T13:41:38.957+01:00Gerard ReveHet ging al een poosje niet zo goed met haar, maar volgens haar moeder had ze met kerst een opleving gekregen en kon ik best naar haar toe op oudejaarsavond.
Ik had geen zin in feest. De avond daarvoor had ik mijn poes laten afmaken en ik wilde eigenlijk het liefst thuis op de bank blijven zitten met oudejaarsavond, maar dat was sneu, dat zag ik zelf ook wel. Toen dacht ik aan haar.
Dat ze de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-38173560717067023822011-12-26T09:39:00.001+01:002011-12-26T09:43:45.165+01:00Te rood, te kort, te blootTijdens de eerste kerst bij de familie van mijn nieuwe liefde zakte ik door de wc-bril. Het gebeurde tussen het hoofd- en het nagerecht. De hele familie plus aanhang had zich verzameld in het huis van mijn nieuwe schoonmoeder. Ik was weken zenuwachtig geweest voor dit moment. Omdat de familie van mijn nieuwe liefde zo ver weg woonde zouden we drie dagen blijven. Me een halve dag van mijn beste Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-67723138821080282362011-12-23T19:46:00.000+01:002011-12-23T19:46:40.993+01:00LeverAls kind lustte ik alles, op één ding na. Lever. En dat aten we zeker eens in de veertien dagen. Kippenlevertjes met rijst en gebakken banaan. Op een of andere manier overviel het me altijd weer, wat waarschijnlijk meer met effectief verdringen te maken had dan met iets anders.
Dit keer was het mijn broertje die het verraadde. Ik trof hem in de badkamer, waar hij zijn handen stond te wassen voor Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-85447557654366555322011-12-22T09:01:00.001+01:002011-12-22T09:04:38.604+01:00LijstjesIn 2011 las ik 26 boeken; 13 romans, 5 verhalenbundels, 3 non-fictieboeken, 2 stripboeken, 1 jeugdboek, 1 novelle en 1 egodocument. 14 boeken waren van Nederlandse auteurs, 5 van Britten, 3 van Amerikanen, 2 van Vlamingen, 1 van een Duitse en 1 van een Fransman. 14 daarvan waren man, 12 vrouw. 10 boeken maakten een bijzondere indruk op me, 2 las ik maar half uit.
Juliet, naked – Nick Hornby
Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-48658474309393872632011-12-19T11:24:00.002+01:002011-12-19T12:24:37.325+01:00BarmanDe barman hoorde alles. Elke keer als hij iets bij ons tafeltje kwam afleveren of ophalen viel er net zo’n zin. Zo’n zin waar je anders even mee wacht, omdat niet iedereen hem hoeft te horen. Maar wij wachtten niet, wij praatten gewoon door. Vrij hard ook, volgens mij. Hoge vrouwenstemmen.
We waren naar een voorstelling met waargebeurde verhalen geweest, er zaten mooie verhalen bij, heftige Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-43322335392537623222011-12-17T11:21:00.002+01:002011-12-17T11:30:00.937+01:00Waarzegster‘Ik vind het wel raar,’ zegt de vriend, ‘je bent zo leuk. Lief, aardig, sexy, altijd opgewekt.’ ‘Nou,’ zeg ik, ‘niet altijd hoor.’‘Niet als je migraine hebt, natuurlijk. Maar verder toch wel. Ik begrijp echt niet dat jij geen relatie hebt.’‘Je bedoelt, wat is er mis met me.’ ‘Er is niks mis met je, tenminste niet wat ik kan zien.’‘Ik ben niet heel makkelijk, hoor. Ik ben kritisch. Niet zó Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-74577044192619760712011-12-14T15:52:00.002+01:002011-12-14T16:06:57.741+01:00DierenIk denk veel aan dieren op het moment en ik heb constant de neiging over dieren te schrijven. Dat is misschien niet verwonderlijk, want ik lees Tijd voor empathie van Frans de Waal, over empathisch gedrag bij dieren, en ik kijk al een paar avonden achtereen naar Frozen Planet van David Attenborough. Vanmorgen liep er een meisje van een jaar of twintig onder mijn raam door. Ze had een fiets aan deMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-32774281664173136922011-12-13T10:34:00.002+01:002011-12-13T10:43:07.609+01:00BenidormDat jaar gingen we met kerst naar Benidorm, op uitnodiging van mijn opa en oma, die er elk jaar overwinterden. Mijn ouders wilden aanvankelijk niet. Benidorm, dat was het afvoerputje van het toerisme. Er waren geen musea, geen Romeinse opgravingen en er was geen één beroemde kunstenaar geboren. Bovendien kon je er niet kamperen. Mij leek het de ideale vakantie. Met het vliegtuig. In een hotel. EnMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-46555130992747200162011-12-07T19:18:00.001+01:002011-12-07T19:20:59.751+01:00KerstverhaalKerst valt vroeg dit jaar. Het is nog donker als de wekker afloopt. Een uurtje later zit ik in de trein, tussen allemaal mensen die heel wakker ogen. Fris geschoren, strak in de make-up, met degelijke tassen vol beleidsstukken, contracten en notulen, zo stel ik me dat voor. In mijn tas zit een verhaal over seks en geweld, en een pakje kauwgum. Bij Hilversum Noord moeten ze er allemaal uit. Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-54997674666069552192011-12-05T19:23:00.002+01:002011-12-05T19:28:51.072+01:00StressAls ik binnenkom is de man van mijn masseuse er. Ze zitten naast elkaar, in de stoelen die gebruikt worden voor voetmassages en houden elkaars hand vast, de vingers vervlochten. Mijn masseuse is Chinees en getrouwd met een Nederlandse man. Ik schat hem een jaar of zestig. Hij praat plat Amsterdams en als er, zoals nu, collega’s van zijn vrouw bij zijn gooit hij er soms een woordje Engels Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-10219424722921976942011-12-04T22:26:00.005+01:002011-12-04T22:44:47.331+01:00DrolHalverwege de jaren tachtig sloot ik me aan bij de Anti Apartheidsbeweging. Ik was 18 en had op tv beelden gezien van rellen in Zuid-Afrika. De volgende dag had ik de telefoon opgepakt en de Anti Apartheidsbeweging gebeld. ‘Ik wil wat doen,’ zei ik, vol jeugdig idealisme.‘O, eh, kom maar langs dan,’ zeiden ze tegen me. Eerst wisten ze niet zo goed wat ze met me aanmoesten. Toen besloten ze dat ikMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-71207172377482059752011-11-29T09:57:00.000+01:002011-11-29T09:57:00.732+01:00IndrukkenWe worden verplaatst naar een ander hotel, in een veiliger buurt. Als we uit de busjes stappen, passeren we het Hilton, dat donker en verlaten is, zelfs de gordijnen voor de ramen zijn verdwenen. Aan het einde van de straat is de brug, als je die overgaat kom je op het Tahrir-plein. De situatie daar is volledig uit de hand gelopen en grenst nu aan een burgeroorlog. De tv vertoont beelden van Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-56649902115484544332011-11-28T11:32:00.002+01:002011-11-28T11:38:27.338+01:00ZaklampOoit had ik verkering met een hypochonder. Daar mag je niet om lachen, hypochondrie is een serieuze aandoening. Toen ik hem leerde kennen vertelde hij me dat hij er vroeger erg veel last van had. Maar hij was ervoor behandeld en nu kon hij er prima mee omgaan. Hij had geleerd niet onmiddellijk het ergste te denken. Om niet in paniek te raken. Ik knikte. 'Dus als je nu een bobbeltje in je nek Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-29053846805873580132011-11-26T18:48:00.001+01:002011-11-26T18:53:01.173+01:00Geschikt/ OngeschiktIk denk vaak dat ik niet geschikt ben voor mensen. Waar ik dan wel voor geschikt ben weet ik niet. Voor alleen zijn, misschien. Ik ben graag alleen, ik kan erg genieten van alleen dingen doen. Maar dat alleen zijn moet niet te lang duren, anders ga ik gesprekken aanknopen met mensen bij de tramhalte. De caissière net iets te lang aan de praat houden. De daklozenkrantverkoper. Dan moet ik weer Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-81482962954873596322011-11-23T13:13:00.002+01:002011-11-23T13:18:44.156+01:00HaarNa een tijdlang met peroxideblond haar te hebben rondgelopen besloot ik mijn haar rood te verven. Ik ging een paar maanden naar Afrika en wilde niet teveel opvallen. Ik weet niet waarom ik dacht dat ik met rood haar minder zou opvallen, eenmaal daar bleek ik er overal uit te springen. Vaak was ik de enige blanke op straat en waren alle ogen op me gericht. Peuters begonnen spontaan te huilen als Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-33882190218462111632011-11-21T10:19:00.003+01:002011-11-21T10:26:27.294+01:00De bladenTussen mijn elfde en mijn zeventiende wist ik precies met wie de prinsessen Caroline en Stephanie uit Monaco waren getrouwd (en dat wisselde nogal eens). Ik wist hoe Annie Schilder opeens zo slank was geworden en waarom Christina Onassis, die haar dagen sleet als een aangespoelde walvis op een groot jacht, altijd zo treurig keek. Ik weet het nu nog steeds. De Franse werkwoordvervoegingen en de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-15062135440448096552011-11-15T11:30:00.004+01:002011-11-15T11:48:21.098+01:00AliceEr zijn boeken die ik lees ter vermaak en boeken die ik lees om iets van op te steken. Vaak hoop ik dat die twee dingen samenvallen. Maar soms lees ik opeens een boek dat een verlangen aanwakkert om te schrijven. Zoals Alice van Judith Hermann, van wie ik eerder Zomerhuis later las. Er gebeurt niet veel in haar verhalen, maar de sfeer is betoverend. Om de paar pagina’s moet ik even stoppen. Dan Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-36190581610651105782011-11-13T13:12:00.004+01:002011-11-13T13:20:00.182+01:00Aardig‘Ik hoorde van iemand dat jij de enige aardige schrijver bent die er is,’ zei de presentator voorafgaand aan het radio-interview. ‘Ha ha,’ zei ik, terwijl ik dacht aan alle aardige schrijvers die ik kende.Ik ging zitten aan de tafel met de microfoons. Ik zette me schrap. Onthoud, je hoeft niet altijd aardig te zijn, zei ik tegen mezelf, je hoeft niet elke vraag te beantwoorden. Toen stelde de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-18057380845992918082011-11-10T09:52:00.004+01:002011-11-10T17:03:31.557+01:00Noem meIk heb een heel simpele naam. Geen buitenlandse of zeldzame naam. Geen onbegrijpelijke begrippen. Geen korte, lange of Griekse ij’s die door elkaar zijn te halen. Geen letters die je niet of anders uitspreekt. Wat er staat, hoor je. Wat je leest, snap je. Je kunt je er geen buil aan vallen.
De eerste keer dat mijn naam openlijk werd verbasterd was vlak nadat ik een boek had geschreven over U2. Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-16435638145933748062011-11-07T14:13:00.002+01:002011-11-07T14:19:53.686+01:00BIk groeide op in een zeventiger jaren nieuwbouwbuurt. In feite groeide de buurt samen op met mij. Als kind speelde ik altijd in de bouw - alle kinderen speelde er. We vonden stukken Pvc-buis om pijltjes mee te schieten en brokken kalk waarmee we hinkelbanen tekenden op straat. Toen alle huizen af waren verplaatste ons speelterrein zich naar veldjes met wild woekerend onkruid waar later keurig Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-45860665519593914822011-11-05T18:58:00.002+01:002011-11-05T19:02:23.109+01:00Niet nodigDe pont is net vertrokken als we aankomen. Geeft niet, het is een mooie ochtend, het water schittert, er staat een bankje.Zuchtend ploft de vrouw naast ons. Een wolk geparfumeerde poeder. 'Jullie gaan ook naar de curiosamarkt, zeker?' Ze wacht niet op antwoord, knikt. We sluiten onze ogen weer, de zon verwarmt onze wangen. 'Ik vind het echt niet nodig,' zegt de vrouw. We kijken haar aan.'Die Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-30687619677791370892011-11-01T13:04:00.002+01:002011-11-01T13:13:37.577+01:00ProbleemMijn buurman is naar Mekka, samen met zijn vrouw. Ze hebben de reis geboekt bij een reisbureau dat gespecialiseerd is in Mekka-reizen. Het reisbureau zit in Turkije. Ze vliegen eerst naar Ankara en vanaf daar naar Jedda in Saoudi-Arabië. Het is een groepsreis. Ze kennen de andere deelnemers niet. Zijn vrouw is ziek. Ze heeft iets aan haar baarmoeder, begrijp ik. De Nederlandse artsen konden Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-37501340124896244602011-10-30T19:25:00.002+01:002011-10-30T19:32:38.455+01:00GroterToen ik negen was kreeg ik een barbiehuis van mijn opa. Hij had het zelf gemaakt en was er wel een jaar mee bezig geweest. Er zat een open haard in, een Frans balkonnetje en een zonnescherm dat je uit kon rollen. Het was zo mooi dat ik er zelf in had willen wonen.Toen ik twaalf was hing mijn moeder een briefje op bij de C1000 waarop stond: Te koop aangeboden: poppenhuis. Er belde een vrouw. Ze Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-41776423748483289642011-10-26T10:28:00.005+02:002011-10-26T11:49:17.256+02:00Hello goodbyeDe jongen kwam uit Engeland, het meisje uit Nederland. De camera vond ze terwijl ze elkaar stevig vasthielden. Ze keken pas op toen de interviewer een vraag stelden. Hij drumde in een band die zij hier ooit had zien spelen. Zij had een berichtje op hun Facebook-pagina gepost en zo was het begonnen. ‘Ik zag haar foto en was meteen verkocht,’ zei de jongen, die een vlassig baardje had en piercings Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-54256808878258698922011-10-21T18:41:00.001+02:002011-11-10T17:07:19.325+01:00JeetjeMijn uitgever belde. ‘Ik heb goed nieuws,’ zei hij, ‘je boek is genomineerd voor een prijs.’
‘Ga weg,’ zei ik.
‘Nee, echt. Je staat op de longlist.’ Hij zei om welke prijs het ging.
‘Jeetje,’ zei ik. ‘O wacht... half Nederland staat zeker op die longlist? Alle schrijvers die het afgelopen jaar een boek hebben gepubliceerd?’
‘Vijftien,’ zei hij, ‘de longlist bestaat uit vijftien titels.’
‘JeetjeMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-47040624277192576352011-10-20T11:39:00.003+02:002011-10-20T11:45:48.206+02:00TerugIk droomde dat ik terug moest naar de Blankenstraat. Daar staat de eerste zelfstandige woning die ik ooit bewoonde, een donker hok zonder telefoon en centrale verwarming, met barsten in de ramen waar de wind altijd doorheen blies. Ik droom zeker eens per maand dat ik er weer moet gaan wonen. In de twintig jaar dat ik er weg ben, is de straat alleen maar meer in verval geraakt. Meer dan de helft Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-74578441956144533812011-10-14T11:37:00.002+02:002011-10-14T11:47:38.176+02:00BergingIk besloot de berging op te ruimen. Berging is een groot woord, mijn berging is niet meer dan een nis met een gordijn ervoor, aangevuld met de loze ruimte onder mijn bed. Wat niet wil zeggen dat er niet ongelooflijk veel troep staat. Ik kwam brieven tegen van mijn grootouders, naar me verstuurd in 1989, toen ik drie maanden in Kenia verbleef. Ik zag de bidon van Phil Anderson, weggegooid op de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-819552698698992062011-10-09T11:20:00.003+02:002011-10-09T11:40:27.462+02:00Geschrapt #3Uit: Liefde is een afspraak(Eén muizenanekdote teveel.)Toen ze hier net woonden waren de enige muizen die Fee zag de dode exemplaren die de poes mee naar binnen nam. Maar toen de poes ouder werd en liever voor de kachel bleef liggen, kwamen ze uit eigen beweging binnen, tientallen, honderden muizen. Ze strooiden keutels over het aanrecht en in de keukenkastjes, ze vraten gaten in papier en kartonMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-21923432371827001032011-10-07T12:37:00.003+02:002011-10-09T11:41:49.327+02:00Geschrapt #2Uit: Liefde is een afspraak(Fee's dwanggedachten als Melle een nieuwe liefde krijgt.)Ze neuken en neuken en neuken. Ze neuken tussen klamme lakens en onder de douche en op de bank, tijdens de reclames van de films die ze samen kijken, en ook tijdens de films. En als ze niet neuken denken ze aan neuken. Ze kunnen niet naar elkaar kijken zonder aan neuken te denken. Ze kunnen niet naar anderen Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-46388964124697136272011-10-06T12:15:00.005+02:002011-10-09T11:43:31.952+02:00Geschrapt #1Uit: liefde is een afspraakOp de dijk staat een ambulance. Er hadden geen sirenes geklonken en niemand had zwaailichten gezien. De mensen keken pas op toen hij langsreed.Voor nummer dertien kwam hij tot stilstand. Typisch, zeiden er een paar, maar dat waren dagjesmensen. Tegen de tijd dat de buurtbewoners zich voor het huis hadden verzameld, waren de ambulancebroeders binnen. Fee ziet het pas Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-87921361838785375712011-09-30T21:27:00.001+02:002011-09-30T21:30:49.807+02:00DrinkontbijtDe deur naar de kelder van de kroeg stond open. Drie mannen op kaplaarzen daalden de treden af. Ze hadden hun schoenen op de stoep gezet. Een van hen hield de slang vast. Er liep zwarte blubber uit, de straatstenen op, richting de put. Toen stopte de stroom opeens. Een voor een kwamen de mannen naar buiten. Ze schopten hun laarzen uit. Het leek alsof ze haast hadden. Een vierde man kwam net Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-17462477147328647672011-09-28T15:20:00.005+02:002011-09-30T21:32:35.418+02:00BootAchter het Centraal Station stapten we op de draagvleugelboot naar Ijmuiden. Het rook er naar vis en zee. Ik zei: ‘Het is net – ’‘Vakantie,’ zei zij.In Ijmuiden werden we opgewacht door de schrijfster die ons had uitgenodigd. Ze had de vierde van ons, die niet met de boot was gegaan, maar met de fiets, net heel hard voorbij zien fietsen, zei ze. En toen weer, de andere kant op. Maar uiteindelijk Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-88419719607744600782011-09-22T13:44:00.003+02:002011-09-22T13:53:21.630+02:00Bange aapjes‘Ouders die niet van hun kinderen houden, het komt voor en het is het grootste taboe dat er bestaat,’ had een vriendin van me gezegd. Met dat in gedachten keek ik naar This Emotional Life, een docuserie over menselijke relaties, geluk en alles wat daarbij komt kijken. In aflevering 1 gaat het onder meer over het belang van een goede hechting en wat de gevolgen kunnen zijn als kinderen op jonge Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-59914854740833456342011-09-18T15:42:00.004+02:002011-09-18T15:51:32.582+02:00PhilémonWe kampeerden op het landgoed van onze oude buren. Die hadden een huis in Frankrijk met een groot stuk land erbij. Ze hadden drie kinderen, net als wij. De oudste zoon heette David, wat je uitsprak als Davíet. De zomer daarop zou David me thuis in onze achtertuin vragen op wie ik verliefd was en zei ik, met een gemak waar ik later jaloers om kon worden: ‘Op jou, en jij?’ Waarop hij zei: ‘Op jouMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-50483878621537858212011-09-15T12:51:00.001+02:002011-09-15T12:54:19.465+02:00Afwaskwast‘Ze was best lief, met de nadruk op best,’ zegt de poezenoppas als ik hem bij thuiskomst bel.Ik had een briefje achtergelaten met instructies. Daarin stond onder meer dat poes het leuk vond als er met een gek hoog stemmetje tegen haar werd gepraat en als ze werd geborsteld met een afwaskwast (een, niet de).‘Ik heb mijn beste hoge stemmetje opgezet,’ zegt de poezenoppas, ‘maar ze schoot meteen Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-32208154979030422072011-09-14T12:30:00.002+02:002011-09-14T12:35:27.850+02:00EasyOp de eerste ochtend lopen we het hotel uit, de straat af, de hoek om, naar de rotonde waar we wachten voor de stoplichten. Dat het zulk lekker weer is, zeggen we, en wat een gemoedelijke sfeer. Achter ons staan twee andere toeristen, ze klappen een plattegrond uit, stoten ons daarbij aan, maar het deert ons niet. Het stoplicht springt op groen, we steken over. ‘Zullen we eerst koffie drinken,’ Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-66729242435517593642011-09-03T21:50:00.001+02:002011-09-03T21:57:07.263+02:00KonijnWe zaten in het park en hadden het over familie en vriendschappen, over de liefde en over mislukte vakanties, en dat waren geen luchtige gesprekken, er rolde zelfs een traan. We dronken wijn, aten de honderdduizend hapjes die we hadden meegebracht en soms lachten we heel hard, en toen pas zagen we dat we al die tijd gezelschap hadden van een konijntje. Een klein bruin konijntje met pientere ogen,Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-78439887855711209362011-09-02T13:18:00.003+02:002011-09-02T13:58:42.426+02:00GlaswaanIk dacht dat ik er gisteren nog was, maar in werkelijkheid zaten er vier dagen tussen mijn boekpresentatie en de literaire avond die ik bezocht. Het was op dezelfde plek met deels dezelfde mensen, het draaide alleen niet meer om mij. Daar begin ik al langzaam aan te wennen, dat niet alles om mij draait.
Ik zat in het publiek – weliswaar pal vooraan – en luisterde naar zes schrijvers die Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-24385435564759339072011-09-01T17:10:00.002+02:002011-09-01T17:16:30.750+02:00Chaos en onrustIk zit al twee weken op planeet Liefde. Zo kort ik de titel van mijn nieuwe boek voor het gemak af. Bij mijn vorige boeken duurde het langer tot ik de titels ging afkorten, meen ik me te herinneren, net zoals ik me meen te herinneren dat de lancering met minder chaos en onrust gepaard ging. Ja, op planeet Liefde heerst chaos en onrust. Niet dat ik de hele dag door wordt gebeld voor interviews, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-53596022525980377972011-08-22T11:53:00.002+02:002011-08-22T11:56:37.361+02:00ZolderMijn vroegste herinnering aan slapeloosheid stamt uit de tijd dat mijn zus en ik, die een kamer deelden, ’s nachts werden gescheiden omdat we teveel ruzie maakten. Voortaan sliepen we om beurten een week op zolder. Op zolder stond een bed, een bureau en een bureaustoel. Op één muur zat een poster met een reclame voor een drankmerk en aan de balken hing een schommel waar nooit iemand op zat. Ik Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-58919211667947430902011-08-20T15:13:00.005+02:002011-08-20T21:31:21.074+02:00ExtraVannacht leerde ik een nieuw woord. Dat gebeurde bij het bakkertje waar ik wel vaker langs ga in mijn slaap. Het is zo’n ouderwetse bakker met heel goed brood, brood waar mensen voor omrijden. Ze verkopen geen frivoliteiten en op zaterdag gaan ze al om half vijf dicht. In mijn dromen ben ik er altijd tegen sluitingstijd. Dat zal wel iets betekenen, maar dat vind ik verder niet zo interessant.
Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-32812528524519680062011-08-18T17:30:00.003+02:002011-08-18T17:38:22.537+02:00Liefde is een afspraakHet gouden ei van Tim Krabbé, dat is de eerste die me te binnen schiet. Een roman waarvan het verhaal is gebaseerd op een krantenbericht. Maar er zijn er natuurlijk veel meer. Mijn verhaal, het verhaal van Liefde is een afspraak, is gebaseerd op een tijdschriftartikel dat ik een paar jaar terug las. Het maakte deel uit van een serie persoonlijke verhalen, anoniem verteld in een vrouwenblad. Een Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-25833093040137271742011-08-14T22:09:00.006+02:002011-09-02T13:30:40.619+02:00GeluidHet duurde even voordat ik door had dat hij er elke dag stond. Of zij. Maar op een of andere manier denk ik dat het een hij was. Ik heb hem nooit gezien, alleen gehoord. Elke avond, vlak na zessen, als de winkels hun deuren sloten en de straat weer aan de bewoners werd teruggegeven, klonk daar zijn viool. Altijd hetzelfde lied en nooit langer dan een minuut of tien. Ik raakte er zo aan gewend datMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-123964611486993622011-08-07T15:10:00.000+02:002011-08-07T15:10:20.251+02:00Blind meisjeWij gingen altijd heel lang op vakantie vroeger. Met een aanhangwagen vol tenten, luchtbedden en toilettassen achter de auto vertrokken we naar Frankrijk. Altijd naar Frankrijk, en altijd in de auto. En als we daar eindelijk waren, verfomfaaid en bezweet van de lange reis, en de tenten waren opgezet, de luchtbedden opgepompt, de eerste beker lauwe gepasteuriseerde melk gruwend was weggewerkt, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-31282626140538938882011-08-04T12:47:00.002+02:002011-08-05T10:25:13.045+02:00StompjeIk stelde me voor dat ik een heel knappe vriend had. Niet alleen was hij heel knap, hij was ook ontzettend leuk, lief, grappig en slim. Een lot uit de loterij. Er was alleen één ding. Op de plaats van zijn linkerarm zat een stokbroodvormig stompje. Driekwart arm zonder hand. Hij was ermee geboren, of misschien had hij op jonge leeftijd een ongeluk gehad. Iets met een vleesmachine of een lift. Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-3194306859622531432011-07-31T23:18:00.000+02:002011-07-31T23:18:17.668+02:00Zomaar een gedachteDonorcodicil, euthanasieverklaring, testament, uitvaartverzekering... Ik heb mijn dood beter geregeld dan mijn leven.
Hm.Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-9572885956666098612011-07-26T21:05:00.000+02:002011-07-26T21:05:47.360+02:00AndersIn het nieuwe zwembad gelden nieuwe regels. In de snelle baan hoef je niet heel snel te gaan, in de brede baan moet je rechts houden. Er wordt niet geschreeuwd en geschopt, wel veel geglimlacht, en het is blijkbaar ook niet gek als je aan de rand van het bad langdurig, met korte intervallen, met je kop gaat staan schudden om het water uit je oor te laten lopen. Niemand die dan denkt dat je een Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-23597793116107433772011-07-17T21:00:00.001+02:002011-07-17T21:26:26.780+02:00FacebookHet begon met iemand van de middelbare school. Met één druk op de knop kwam ze mijn leven binnen denderen, vragen en verhalen met zich mee nemend. Daar zit ik weer, in een dikke gewatteerde jas Duitse naamvallen op te dreunen, smoesjes te verzinnen om niet te hoeven gymen, kotsend op een boot op het Ijselmeer.
Het wordt een onrustige nacht.
Een paar dagen later, duiken die andere twee op. Ze Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-69479666942584671592011-07-15T17:45:00.003+02:002011-07-17T21:01:09.206+02:00VerkooppraatjesOftewel, hoe breng je je product aan de man...
Kruimeltje
‘Alle liefhebbers van Kruimeltje de Musical opgelet: na deze deal zijn alle voorstellingen zonder enige twijfel afgelast... Het spijt ons. Soms is het het één of het ander. Voor € 24 maakt geen kruimel namelijk meer kans door deze krachtige Philips FC 6140 kruimelzuiger.’
Koffie
‘Bel gerust SBS-tuingoeroe Rob Verlinden om te vragen of-ieMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-65420923298919934552011-07-11T12:54:00.001+02:002011-07-17T21:01:39.478+02:00MopOm te beweren dat we vrienden waren ging me te ver, Hennie was niet mijn vriend, hij was wat overbleef toen de andere kinderen op school vriendschappen hadden gesloten.
Aanvankelijk was ik bang voor hem. Elke ochtend als ik naar school liep keek ik eerst goed of Hennie niet in de buurt was. Meestal hield hij me tegen en liet me pas door als ik hem een snoepje had gegeven. Ik had nooit snoepjes, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-81861719391947617642011-07-10T17:30:00.000+02:002011-07-10T17:30:05.495+02:00RoodDe auto staat voor het stoplicht. Ik zit voorin, want op de achterbank word ik misselijk. Mijn moeder heeft de gewoonte heel hard op te trekken en heel hard te remmen. Niet als mijn vader, bij hem word ik nooit misselijk.
Op het zebrapad loopt een vrouw. Ze draagt een soort tent van gordijnstof. Die heeft ze speciaal laten maken, weet ik.
‘Waggel, waggel, waggel,’ zegt mijn moeder. ‘Moet je nou Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-67878038580624873952011-07-04T12:13:00.001+02:002011-07-04T12:16:24.664+02:00OntsnappenAls ik niet kan slapen, fantaseer ik over ontsnappen. Ik verzin een penibele situatie en bedenk hoe ik daaruit kan ontsnappen. Bijvoorbeeld dat er brand uitbreekt en ik niet via het trappenhuis mijn huis kan verlaten. Of dat er een gifslang onder mijn slaapkamerdeur door kruipt en, om het nog moeilijker te maken, dat de poes, die bij me op bed ligt te slapen, hem wil aanvallen.
Ik fantaseer al Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-5618765985935298802011-06-29T12:03:00.000+02:002011-06-29T12:03:30.755+02:00TijdschriftIk ben gedebuteerd in een literair tijdschrift. Dat tijdschrift bestaat niet meer, want het was heel lang geleden. Het tijdschrift werd gesubsidieerd. Na publicatie van mijn verhaal ontving ik een brief van een redacteur van een literaire uitgeverij die geïnteresseerd was in mijn werk. Ik had geen werk, ik had welgeteld één verhaal, maar beloofde de redacteur op de hoogte te houden van mijn Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-47957382953962608062011-06-22T20:03:00.001+02:002011-06-22T21:20:14.883+02:00Boodschap van algemeen nut
Verschijnt op 18 augustus.
Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-70034363896059238832011-06-20T17:25:00.002+02:002011-06-21T10:12:16.640+02:00Vacature- Dag, je hebt gereageerd op onze vacature voor een eindredacteur.
- (…)
- Je weet toch wel waar ik het over heb?
- Ja, ja. Sorry, ik moet even omschakelen, ik was met iets anders bezig.
- Ben je nu omgeschakeld dan?
- Ja, zeg het maar.
- Nou, we hebben dus ongelooflijk veel reacties gekregen. Duizend, om precies te zijn. Ik ben er eerlijk gezegd nog helemaal overweldigd van. Hoe ik dat nou Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-44001629576233129292011-06-08T11:26:00.000+02:002011-06-08T11:26:44.240+02:00WoordHet ging die ochtend over woorden die twee betekenissen hadden. De juf had een aantal voorbeelden op het bord geschreven. Ze keek de klas rond. ‘Wie kent er nog één?’ vroeg ze.
Onmiddellijk gingen er een aantal vingers omhoog. ‘Kop,’ zei een klasgenootje, ‘daar kun je uit drinken en het is je hoofd. ‘Been,’ zei een ander, ‘dat geef je aan de hond en het is dit…’ hij wees op zijn eigen been. De Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-78433875242112415042011-06-05T20:50:00.001+02:002011-06-05T20:53:59.994+02:00De oorlog en zo
Mijn oma geloofde niet in over de datum. Over de datum was een truc van winkeliers om ons meer te laten kopen. Ze beweerde dat je eten in glas en blik wel vijftig jaar kon bewaren, en omdat ze dat een geruststellende gedachte vond, eten dat je zo lang kon bewaren, stond de gangkast vol blikjes en potjes. Die had mijn opa daar ooit voor haar neergezet, want er was niks wat hij niet voor haar deedMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-65932200844048278282011-05-31T16:30:00.000+02:002011-05-31T16:30:42.352+02:00PiemelmeterLang geleden had ik een schoonmaakbaantje bij een bekende advocaat in Buitenveldert. Dat het een bekende advocaat was, doet er eigenlijk niet zoveel toe, behalve dan dat ik elke keer als ik hem op tv zie weer moet denken aan wat ik toen allemaal over hem te weten kwam.
Er is niks intiemers dan iemands huis schoonmaken. Je ziet kanten van mensen die niemand anders ziet. Zo ontdekte ik dat mijn Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-57323653104155182372011-05-28T10:57:00.001+02:002011-05-31T16:33:55.954+02:00Mond vol tanden'Wat zie je er goed uit,' zeg ik tegen mijn oma, 'ben je naar de kapper geweest?'
Ze lacht haar tanden bloot en schudt haar hoofd.
'Maar toch zie ik iets aan je, heb je een nieuwe bril?'
Haar grijns wordt breder. 'Nee, hoor.'
'Wat dan? Een nieuwe jurk? Heb je een nieuwe jurk? Nee, dat is het niet. Het is iets in je gezicht. Je oogt jonger, strakker... Heb je soms make-up op?'
'Nee.'
'Maar er isMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-4841273168494641382011-05-23T18:45:00.000+02:002011-05-23T18:45:50.067+02:00BaasHet was twee tegen een, dus werd het de binnendoorweg. Dat scheelde zestig kilometer. Bovendien waren we die haarspeldbochten zat, de wagenziektepilletjes raakten op. Op de kaart was alleen niet duidelijk te zien wat voor weg het was. Of het wel een weg was.
‘Is het wel te doen?’ vroegen we bij een koffietentje langs de weg, ‘met een auto als die van ons?’
Ze keken nadenkend naar onze huurauto. ‘Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-520684865839486132011-05-17T10:37:00.001+02:002011-05-17T10:38:33.148+02:00AfscheidAls kind fantaseerde ik vaak over de dood. Dan bedacht ik dat ik een vreselijke ziekte had waaraan ik langzaam, maar wel op een mooie en pijnloze manier, wegkwijnde. Ik kreeg er ook iets afwezigs van, alsof ik al met één been in een andere wereld stond. Achter mijn rug fluisterden mensen tegen elkaar: ‘Wat is ze moedig, hè? Ze draagt haar lot zonder te klagen. En wat is ze mooi, haar huid is Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-5648775581009898062011-05-11T12:00:00.001+02:002011-05-11T12:01:42.657+02:00VroegerSchrijvende vriend (45): ‘Weet je wat ik zo opvallend vind? Twintig jaar geleden waren het altijd wat oudere schrijvers die werden genomineerd voor de Ako- en de Libris-prijs e.d. Maar nu zijn het vrijwel allemaal schrijvers van onze leeftijd.’
Ik: ‘Eh ja, hoe denk je dat dat komt?’Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-79454170076940242762011-05-08T17:37:00.000+02:002011-05-08T17:37:03.606+02:00Accident'Als ik haar zie,' zei ik, 'denk ik altijd, dat is een accident waiting to happen.'
'Ja,' zei mijn vriendin, 'ze heeft iets over zich dat zegt: sla me.'
'Maar daar kan ze verder ook niks aan doen, natuurlijk.'
'Nee, daar kan ze ook niks aan doen. Dat is nou eenmaal zo.'Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-49491601834527170472011-05-05T11:27:00.001+02:002011-05-05T11:31:57.968+02:00Het rode weggetje‘Mag ik het rode weggetje bij je doen?’ vroeg mijn broertje. We zaten samen op de achterbank.
Ik schatte in hoe lang we nog onderweg zouden zijn. ‘Goed,’ zei ik toen, ‘maar alleen als ik het ook bij jou mag doen.’
Hij dacht even na en ging akkoord.
‘Geef je arm,’ zei ik.
‘Nee, ik wil eerst.’ Mijn broertje drukte zijn arm tegen zijn borst en legde de andere arm er beschermend overheen.
‘Jij mag Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-91016101112493923352011-05-04T14:41:00.002+02:002011-05-04T16:35:37.094+02:00Adrenaline'Ik ga je drie keer pijn doen,’ zegt de arts. Ze houdt een plastic schaalmodelletje omhoog. 'Eerst als ik hier zit. Dan voel je een soort prikje – maar dan harder.’
Ik knik. De assistente had me telefonisch opgedragen van te voren twee ibuprofens te nemen. Ik had er drie genomen. Van 400 milligram.
´Daarna voel je een soort kramp die een halve minuut aanhoudt.´
Ik knik weer. Een halve minuut. Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-82970274390305538632011-04-27T16:12:00.001+02:002011-05-05T11:32:47.635+02:00SpaansMijn opa zat op Spaanse les bij de Volksuniversiteit. Dat zat hij al zo lang als ik wist. De opleiding duurde vier jaar. Als hij klaar was, begon hij weer opnieuw.
Elk jaar ging hij een week naar Spanje om zijn Spaans uit te proberen. Zonder mijn oma, want die kon geen Spaans, en dan was er niks aan, volgens mijn opa.
Soms praatte hij Spaans tegen mij, dan noemde hij me ‘señora’ en zei hij ‘Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-37460935192594148572011-04-26T16:12:00.000+02:002011-04-26T16:12:40.701+02:00Alweer'Jezus, ben je daar nu alwéér?' zei de vrouw in het zwembad tegen de haar tegemoet zwemmende man.
Ik wachtte tot een van beide zou beginnen te lachen of er een grap achteraan zou plaatsen. Maar dat gebeurde niet. Ze zwommen zwijgend langs elkaar, de vrouw grimmig kijkend.Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-85622120220868907392011-04-18T23:04:00.000+02:002011-04-18T23:04:41.591+02:00Natuurfilm(Voice over:)
'Sommige mensen zijn van mening dat dit zielig is...'
[beelden van een lachende Chineze vrouw die een hengel met een cakeje eraan vasthoudt en ermee heen en weer zwaait voor de neus van een pandabeer.]
'... maar dit helpt de pandabeer sterkere spieren in zijn achterpoten te krijgen.’
[beelden van de pandabeer die op zijn achterpoten staat en naar het cakeje slaat.]
‘Pandaberen in Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-33019594054512782162011-04-17T19:57:00.000+02:002011-04-17T19:57:50.721+02:00BabywalvisIk moest opeens denken aan een uitzending van The Jerry Springer Show waarin Jerry Springer op bezoek was bij een 350 kilo wegende man. De man was al tien jaar niet de deur uit geweest, om de simpele reden dat hij er niet meer doorheen kon. Hij sleet zijn dagen op bed, als een aangespoelde babywalvis, terwijl zijn vader, een magere oude man, voor hem zorgde.
‘Zoveel eet ik in feite niet, Jerry,’Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-38872253148531901952011-04-12T19:31:00.002+02:002011-04-12T20:11:12.832+02:00WegIk kan niks weggooien. Sommige mensen moeten daar de oorlog voor hebben overleefd, ik ben zo geboren. Onder mijn bed liggen stapels boeken die ik niet in de kast wil hebben, maar toch niet weg kan doen, in de berging staan serviezen waarvan nog maar één bord of één soepkom over is, en in mijn klerenkast hangen rijen miskopen die ik heb nagelaten te ruilen toen het nog kon.
Die boeken en Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-56816850815514866412011-04-08T11:44:00.000+02:002011-04-08T11:44:58.609+02:00DikMijn moeder had een afkeer van dikke mensen. ‘Dikke mensen hebben geen discipline.’ Zelf had ze altijd aan de lijn gedaan, ook toen ze zwanger was van mijn broer, mijn zus en mij. ‘Andere zwangere vrouwen werden moddervet, maar ik bleef hartstikke slank. Ik at gewoon wat minder. Daar kun je aan wennen hoor. Je maag is net een elastiekje.’
Tijdens mijn eerste levensjaar hield ze een soort logboekMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-43685470734931462922011-04-07T09:33:00.002+02:002011-04-08T11:45:41.841+02:00VerkeerdMijn vader hield van grapjes waar alleen hij om moest lachen. Als iemand hem vroeg: 'Weet u hoe laat het is?' antwoordde hij: 'Ja, dat weet ik.' En dan liep hij weg.
'Weet u waar het gemeentehuis is?' 'Ja, dat weet ik.' En verder niks.
Op een dag hoorde ik hem de telefoon opnemen en zeggen: 'Nee, je bent niet verkeerd verbonden, je hebt verkeerd gedraaid.'
'Dat kun je niet meer zeggen,' zei Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-2232199766352099682011-04-05T17:25:00.002+02:002011-04-05T17:35:02.034+02:00Groupon‘Ik heb geen puf om te koken vanavond,’ zei mijn vriendin, ‘laten we ergens gaan eten. Lekker relaxed.'
‘Ik heb een Groupon-bon voor een Ethiopiër,’ zei ik, ‘als we die gebruiken is het gratis.’
‘Nog relaxter,’ zei mijn vriendin.
Ik belde de Ethiopiër en zei dat ik wilde reserveren voor twee personen.
‘Met een Groupon-bon?’ vroeg de man die opnam.
‘Eh, ja,’ zei ik. Hoe wist hij dat? De EthiopiërMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-38210181881839174222011-03-30T19:52:00.001+02:002011-03-30T19:53:23.512+02:00GeluidNa een week willen we niet meer weg. Het is er rustig en idyllisch en elke plek die we hierna zullen bezoeken kan alleen maar minder zijn. Dus besluiten we te blijven. Helaas blijkt het hotel de dagen daarna helemaal volgeboekt te zijn en geen plek meer voor ons te hebben. Dan biedt de eigenaar aan een appartement voor ons te zoeken in de buurt.
Het appartement ligt tweehonderd meter verderop, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-53382430703889723212011-03-28T17:05:00.002+02:002011-03-28T17:09:43.245+02:00BelzoniIk zag een fantastische BBC-serie waarin hoogtepunten uit de Egyptische geschiedenis werden nagespeeld. Dat doen ze bij National Geographic ook, maar daar ziet het er altijd nogal knullig uit - acteurs met veel eyeliner op die met piepschuim rotsblokken sjouwen, gefilmd in zwartwit dat moet suggereren dat het om vroeger gaat (alsof ze willen zeggen: de oude egyptenaren hadden nog geen Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-51269931410043981582011-03-24T10:04:00.000+01:002011-03-24T10:04:31.162+01:00JawsIk werd meteen in het diepe gegooid. Nou ja, niet gegooid, ze verwachtten dat ik er zelf insprong, daar op die nieuwe school waar alle kinderen in hetzelfde bad zwemles kregen. Hier geen pierenbad en ondiep bad, alleen een diep bad. Ik stond achteraan in de rij. Vooraan stonden de lefgozertjes die met een aanloopje en een Tarzankreet het water insprongen. Achteraan stonden de kneusjes, rillend enMarieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-56823612538359416062011-03-16T16:25:00.001+01:002011-03-16T16:37:40.160+01:00Onschuld & verliesIk was nooit bedrogen, ik had nooit een vriendje gehad dat vreemdging of zelfs maar die kant op neigde. En ik vond dat vanzelfsprekend.
De eerste die me naïef noemde was hij. ‘Je kunt mensen niet 100% vertrouwen,’ zei hij. ‘Niemand niet, ook niet de mensen die van je houden.’
‘Hou toch op,’ zei ik dan.
Op een avond kwam ik thuis en trof hem ietwat verkreukeld aan op de bank. ‘Wat is er?’ zei ik,Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-38781133647476469092011-03-14T11:24:00.000+01:002011-03-14T11:24:03.542+01:00LangspeelplaatIn de eerste klas van de openbare basisschool De kwikstaart maakte ik kennis met Michelle en Brigitte, die allebei een naam hadden die je anders uitsprak dan schreef. Dat was het eerste verrassende wat ik aan ze ontdekte. Michelle en Brigitte waren buurmeisjes en droegen vaak dezelfde kleren. Hun moeders waren vriendinnen, en tussen de middag kregen ze wit brood met hagelslag waarvan ze de Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-77916427579200761672011-03-07T21:58:00.001+01:002011-03-07T21:59:44.230+01:00BovenHij woonde boven me, op twee hoog, Bob de aannemer. Hij had een gelige tint en dof blond haar. Als hij thuiskwam parkeerde hij zijn pick-up schuin op de stoep. Daarna zette hij zijn tv aan, heel hard. Misschien vond hij dat hij daar recht op had omdat hij zulke lange dagen maakte. Eens in de maand kwam zijn moeder langs om schoon te maken. Vuilniszakken vol troep werden dan aan de straat gezet, Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-9938064040213430012011-03-05T18:06:00.001+01:002011-03-05T18:12:09.883+01:00AanvalZo begon het. Een boekpresentatie in een overvolle boekwinkel. Iedereen heeft rode konen, maar ik sta te rillen van de kou. Ik doe mijn jas aan, drink twee glazen wijn, maar blijf het koud hebben. Onderweg naar het café heb ik het nog steeds koud. Ik drink thee en hou mijn jas aan. Wikkel mijn sjaal drie keer om mijn hals. Heb nog steeds niet in de gaten wat er aan de hand is. Praten gaat Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-33952130183554601612011-03-02T16:47:00.002+01:002011-03-02T16:49:11.496+01:00VerlanglijstjeVroeger, toen ik klein was, maar ook weer niet zo klein om niet serieus te worden genomen, vroeg ik altijd hetzelfde voor sinterklaas, kerst en mijn verjaardag: een racefiets, kunstsschaatsen en Laura Ashley-behang. Elk jaar opnieuw. Als ik die drie dingen heb, heb ik alles wat ik wil, dacht ik, dan ben ik gelukkig.
Met sinterklaas en kerst knipte ik plaatjes van racefietsen, kunstschaatsen en Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-19286442043812327492011-02-16T11:46:00.001+01:002011-02-16T11:47:02.159+01:00GoudMijn grootouders zijn negen jaar verloofd geweest. Meteen na hun verloving vertrok mijn grootvader met de boot naar Indonesië, dat hij Indië noemde. Hij schreef mijn grootmoeder brieven die hij ondertekende met ‘Je liefhebbende verloofde' en stuurde elke paar maanden een kist met spullen voor de uitzet. Porseleinen theeserviezen met afbeeldingen van mensen die in rijstvelden werkten, een asbak Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-4241119024985600992011-02-12T14:57:00.004+01:002011-02-19T22:26:41.459+01:00WaarAls het woensdag was gebeurd had ik kunnen zeggen: op een Amsterdamse gracht met een fotograaf die me portretteerde voor mijn nieuwe boek en mijn nieuwe uitgever. Of: op de rommelzolder van een vriend waar ik samen met twee anderen was beland na een copieuze lunch en op dat moment oude foto's en plakboeken doornam.
Als het donderdag was gebeurd had ik kunnen zeggen: in een restaurant waar Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-43217613986257452662011-02-08T16:31:00.000+01:002011-02-19T22:27:13.021+01:00Ontmaskerd‘Ik zag de hele tijd jou,’ zegt de vriend. ‘Dan dacht ik, daar loopt Marieke.'
‘Ja,’ zegt de andere vriend, ‘dat had ik ook.’
‘Maar dat mag helemaal niet,’ zeg ik, ‘je mag mij er niet in zien. Ik zie jullie ook niet in jullie boeken.’
‘Toch was het zo,’ zegt de eerste vriend weer, ‘dan dacht ik: waarom gaat Marieke niet gewoon neuken met Melle?’
‘Melle wil Marieke niet meer, hè,’ zegt de andere Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-425491645452540572011-02-05T16:53:00.001+01:002011-02-19T23:03:19.169+01:00NachtEline staat buiten voor de deur van de kroeg. Eline schreeuwt.
‘Wát zei je? Wát zei je? Wát zei je?’ Ze heeft het tegen Igor, die zelfs als hij dat zou willen niet zou kunnen zeggen wat het was dat hij zei, omdat ze hem daarvoor geen ruimte geeft. Maar Igor is sowieso niet zo’n prater. Het is drie uur ’s nachts en Igor wil naar huis, maar Eline wil niet mee. ‘Twee jaar!’ krijst ze, ‘twee Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-7320348114208160561.post-78216306437516130802011-02-01T20:56:00.001+01:002011-02-19T22:47:29.128+01:0025 januariIk zit al een week lang aan de tv gekluisterd. Net als bij 9-11 en toen de Golfoorlog begon. Het enige verschil is dat mijn tv nu een PC is en dat CNN is vervangen door Al Jazeera.
Nee, dat is niet het enige verschil. Het andere verschil is dat ik nu het gevoel heb dat het over míj gaat. Niet over mij persoonlijk, maar over een plek die me dierbaar is – hoewel ik Caïro, als stad, haat. Ironisch Marieke Groenhttp://www.blogger.com/profile/09723352567895675477noreply@blogger.com